Wintertriathlon winnares Josine Kroon over het RMKF en de wintertriathlon

Het leven kan in één klap veranderen. Dat weet Josine Kroon (44) als geen ander. Toen haar oudste dochter Guusje werd geboren, begon een reis die het gezin van Amsterdam naar Rotterdam zou brengen, van hoop naar vrees, en uiteindelijk naar een nieuwe kracht die Josine vond in de sport. Vorig jaar werd ze zelfs eerste bij de ZorgfocuZ Wintertriathlon in Groningen, een prestatie die veel meer betekent dan alleen een overwinning.

"Guusje is geboren! Guusje is ziek.."

Zo begon de emotionele mail die Josine en haar man Bram verstuurden naar familie en vrienden, kort na Guusjes geboorte. Hun dochter kwam zes weken te vroeg ter wereld, met een laag geboortegewicht van slechts 1542 gram. Aanvankelijk leek alles goed te gaan. “Afgezien van een laag geboortegewicht was het een kerngezonde en sterke meid,” schreven ze. “Eigenlijk deed ze de eerste 2 dagen in Amsterdam iedereen op de Neonatologie afdeling versteld staan van haar levenskracht.”

Maar later die week werd alles anders. Guusje kreeg een infectie aan haar darmen die vaker voorkomt bij premature baby’s. “Ze huilde zo hard van de pijn, het was hartverscheurend,” beschreven Josine en Bram die dagen. Uiteindelijk moest Guusje worden overgeplaatst naar het Sofia Kinderziekenhuis in Rotterdam, waar ze zou worden geopereerd. Na die operatie kreeg ze de diagnose Kortedarmsyndroom.

Een thuis tussen hoop en vrees

Die periode in Rotterdam werd voor Josine en Bram een tijd van lange, zenuwslopende weken. Meerdere complicaties en operaties volgden. Gelukkig vonden ze onderdak in het Ronald McDonald Huis. “Ik haat clowns, maar wat fijn dat zulke huizen bestaan!” schreef Josine in de mail aan familie en vrienden.

Het Ronald McDonald Huis in Rotterdam staat pal naast het ziekenhuis, herinnert Josine zich nog. “Je bent als ouders dus echt heel dichtbij”. Wat ze zich ook nog goed herinnert is de hulp van de vrijwilligers in het huis. Als ouder van een doodziek kind heb je niet altijd zin in een praatje en wil je ook niet keer op keer je verhaal vertellen, maar aan de andere kant heb je soms wel behoefte aan een stukje sociaal contact. Het staat Josine nog goed bij hoe goed de vrijwilligers dit aanvoelden. Of het nou ging om een wasje draaien, of de mogelijkheid voor familie of vrienden om eten voor ze klaar te zetten in het huis. De vrijwilligers dachten altijd goed mee.

Die kleine gebaren van steun maakten het verschil in een periode waarin de wereld op zijn kop stond. Het Ronald McDonald Huis bood niet alleen praktische ondersteuning, maar ook een gemeenschap van ouders die allemaal hun eigen strijd voerden. “In het Ronald McDonald Huis zeggen alle ouders elkaar gedag met ‘hallo’,” herinnert Josine zich. “Dat komt omdat je goedemorgen in een tijd als deze niet over je lippen krijgt.”

Wanneer de zorg boven je hoofd groeit

Na maanden in het ziekenhuis mocht Guusje uiteindelijk mee naar huis, maar de intensieve zorg ging door. Guusje heeft Kortedarmsyndroom: “Dat houdt in dat haar dunne darm eigenlijk te kort is om voldoende voedingsstoffen op te kunnen nemen om te kunnen groeien,” legt Josine uit. “Daarom krijgt zij voeding via een infuus, rechtstreeks in haar bloed.”

De impact op het gezinsleven is enorm. “De zorg met Guusje was altijd heel groot. Toen ze kleiner was, nog veel erger. Die groeide af en toe echt boven je hoofd. Er waren dagen dat ik de deur niet uitkwam, echt door de zorg,” vertelt Josine over die eerste jaren.

Het was een leven waarin alles draaide om medische controles, ziekenhuisbezoeken en de constante zorg voor Guusje. “Guusje heeft veel zorg nodig, dus dat is ook de reden dat ik niet werk,” zegt Josine. En ook de planning van het gezin wordt op sommige vlakken bepaald door Guusjes zorg: van vakanties tot dagelijkse routines.

Het kwartje valt: sport als uitlaatklep

Toen Guusje zes jaar was en opnieuw geopereerd moest worden, viel er bij Josine een kwartje. “Ik dacht, oké, maar als dit ons leven is, dan moet ik gewoon beter voor mezelf gaan zorgen.”

Het besef was hard maar noodzakelijk: “Ik moest ook af en toe iets voor mezelf doen, want daar had ik nooit aan gedaan. Omdat je altijd denkt, het gaat wel over. Tot het moment dat je je ineens realiseert dat het niet overgaat.”

Dus ging Josine weer sporten. Eerst bescheiden: één avond per week schaatsen. Het was een terugkeer naar iets bekends, ze had als kind tot haar vijftiende geschaatst. Langzaam breidde ze uit naar twee avonden, en uiteindelijk naar marathonschaatsen, aangemoedigd door haar vader die dat zelf vroeger ook had gedaan.

Van schuldgevoel naar overwinning

De eerste stappen waren niet gemakkelijk. “In het begin voelde ik me altijd heel ellendig als ik van huis ging, omdat ik me dan heel schuldig voelde,” bekent Josine. “Ik heb altijd het idee gehad, vooral in het begin, dat als ik dan van huis ging, dat ik dan wel mijn tijd heel nuttig moest besteden.”

Maar sport bleek precies te zijn wat ze nodig had. Drie jaar geleden ontdekte ze de ZorgfocuZ Wintertriathlon in Groningen, een combinatie van schaatsen, fietsen en hardlopen die perfect paste bij haar achtergrond. En vorig jaar? Toen won ze de Wintertriathlon zelfs!

Die overwinning was meer dan een sportieve prestatie. Het was bewijs dat ze ruimte had gemaakt voor zichzelf, ondanks alle uitdagingen thuis. “Ik denk dat ik de afgelopen winter heel veel bezig ben geweest met het verwerken van wat er vroeger allemaal is gebeurd. Er was eigenlijk nooit plek voor” reflecteert ze.

Twee werelden die elkaar versterken

Voor Josine is de koppeling tussen het Ronald McDonald Kinderfonds en de Wintertriathlon meer dan logisch. Beide organisaties staan voor steun wanneer het leven je overvalt. Het Ronald McDonald Huis bood haar gezin letterlijk een thuis toen ze die het hardste nodig hadden. Sport biedt haar nu de mentale ruimte en kracht die ze nodig had.

Met Guusje gaat het heel goed, ondanks dat ze nog steeds intensieve zorg nodig heeft. Ze is net begonnen aan haar tweede jaar op de middelbare school en zit op voetbal. Al met al leeft ze dus een zo normaal mogelijk leven. Samen met haar zusje Sammie en broertje Rijk vormt ze een hecht gezin, waarin ieder zijn eigen plek heeft gevonden. En ook Josine heeft gevonden wat ze nodig had: een uitlaatklep, een moment voor zichzelf, en de kracht om door te gaan. “Als dit ons leven is, dan moet ik gewoon beter voor mezelf gaan zorgen,” zei ze destijds tegen zichzelf. En dat doet ze nu elke week opnieuw, op de schaats, de fiets en rennend naar de finish.

Dit jaar steunt de ZorgfocuZ Wintertriathlon het Ronald McDonald Kinderfonds door een deel van de opbrengst aan het fonds te schenken. Een perfecte cirkel waarin sport en zorg elkaar ontmoeten, net zoals in Josine’s eigen verhaal.

Heeft u hulp nodig?